بخش ۶۷ - حیوانات منقرضه ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / کارنامهٔ زندان / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
حیوانهای سهمناک بزرگ
اژدهای سطبر و پیل سترگ
فوق عادت کلان شدند و کلفت
پرخور و بی‌هنر، ستنبه و زفت
از پی طعمه دُم علم کردند
بر فرودست خود ستم کردند
چون که بر ظلم رفت عادتشان
بسته آمد در سعادتشان
عقل کل‌شان ورای عادت یافت
وندرین خانه‌شان زیادت یافت
رفته رفته از این جهان رفتند
ظلم کردند و از میان رفتند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، به توصیف حیوانات بزرگ و سهمگین مانند اژدها و فیل پرداخته شده است که به دلیل عادات نادرست و ظلمی که به دیگران می‌کنند، سرانجام به نابودی و فنا می‌رسند. آنها به طمع و زیاده‌خواهی دچار می‌شوند و به دنبال طعمه خود برمی‌آیند. با این حال، وقتی عادتی و ظلمی در آنها شکل می‌گیرد، سعادت و خوشبختی را از دست می‌دهند و در نهایت از این دنیا می‌روند. این شعر به نوعی از عبرت آموزی درباره عواقب ظلم و طمع سخن می‌گوید.