عروس گل (در افشاری و رهاب - هنگام رفع حجاب) ملک‌الشعرا بهار
بخش 1
بند اول
عروس گل از باد صبا
شده در چمن چهره گشا
الا ای صنم بهر خدا
ز پرده تو رخ بدرکن
دیده کسی هرگز
بود پیچه زدن خوی گل
پیچه زدن خوی گل
پرده برافکن تا
شود پرده‌نشین روی گل
پرده‌نشین روی گل
به سوزِ دل اهل صفا - به عشق و به مهر و به وفا، ای صنم
ز پیچه زدن حذر کن
آه نهان چرا چهرهٔ دلجوی تو
وای گشاده به، روی تو هم موی تو
بند دوم
بخش 2
ندیده بودی چهر پری
نهفته کند جلوه‌گری
تو چون از پری زیباتری
هرآینه جلوه سرکن
دیده کسی هرگز بود حور و پری در حجاب
حور و پری در حجاب
دیده کسی هرگز بود شمس و قمر با نقاب
شمس و قمر با نقاب
به سوز دل اهل صفا - به عشق و به مهر و به وفا، ای صنم
ز پیچه زدن حذر کن
آه نهان چرا چهرهٔ دلجوی تو
وای گشاده به روی توهم موی تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوق است که به عروس گل تشبیه شده و از او خواسته می‌شود که پرده را کنار بزند و چهره خود را نشان دهد. شاعر با اشاراتی به عشق و صفا، از او می‌خواهد که از حجاب و پرده‌نشینی دست بردارد، چرا که زیبایی او مانند خورشید و ماه است و باید دیده شود. در بند دوم، به مقایسه معشوق با پری و حور پرداخته شده و تأکید شده که زیبایی او بی‌نظیر است. در نهایت، شاعر بارها از معشوق می‌خواهد که بی‌پرده خود را به نمایش بگذارد تا دیگران هم از زیبایی‌اش لذت ببرند.