نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۲ سلطان باهو

سلطان باهو / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

پیش جانان گر بمیرم تا سزاواری مراست

زانکه شیوه دوستی جز دوستان مردن خطاست

یار را باید که خون ریزد به پیش دوستان

تابزیر چشم بیند یار کین یار مراست

غیر هرگز نیست باهُو در جهان جمله که اوست

این حقیقت راس را جز دوستان فهم کراست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت‌ها شاعر به اهمیت وفاداری و فداکاری در دوستی اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر لازم باشد، باید برای محبت و دوستی به خاطر یار خود از جان بگذرد. از نظر او، ارتباط واقعی و عمیق بین دوستان به معنای فداکاری و از خودگذشتگی است و کسی که این مفهوم را درک نکند، نمی‌تواند دوست واقعی باشد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که جز دوستان واقعی، دیگران نمی‌توانند این حقیقت را درک کنند.