شمارهٔ ۵ سلطان باهو
سلطان باهو / غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
از ذات حق تعالی اعلام بی نوا را
گر عاشق تو مائی، کن ترک ماسوی را
ماذات ذوالجلالیم و از کبریا کمالیم
ما شاه با عطائیم از ما بجو تو مارا
من ذات بی نشانم، فارغ ز این و آنم
کس را غمی ندارم، غمخوار باش مارا
من با تو مهربانم، بس شوق با تو دارم
ذوق دگر ندارم، جز قرب تو گدا را
گر شوق وصل داری، باما بکن تو زاری
جز ما مجو تو یاری، خود یار باش مارا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
اشعار بیانگر عشق به حقیقت الهی و درک عمیق از نزدیکی به خداوند است. شاعر از خواننده می‌خواهد که به جای وابستگی به دیگران، به محض عشق ورزی به خدا، ارتباط خود را با غیر او قطع کند. او از مقام باری تعالی و جایگاه والای خود صحبت می‌کند و اعلام می‌کند که او از غم‌ها فارغ است و تنها به عشق و نزدیکی به خداوند می‌اندیشد. همچنین دعوت می‌کند کسانی که شوق وصال دارند، به درگاه الهی زاری کنند و از غیر او یاری نطلبند. در مجموع، این اشعار تأکیدی بر عشق و نزدیکی به خداوند و دوری از وابستگی‌های دنیوی است.