شمارهٔ ۲۲ مجیرالدین بیلقانی
مجیرالدین بیلقانی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
صاحبا صدرا! به ذات آنکه کلک قدرتش
سنبله گردون و راه کهکشان داند نگاشت
گه به داس ماه نو بدرود خوید سنبله
گه به راه کهکشان در دانه انجم بکاشت
کاشتر و اسب من از دیروز باز از کاه و جو
جز که راه کهکشان و سنبله گردون نداشت
گر تو از کهدان جمشیدی فرستی اندکی
آن بود سهل و شود مر هر دو را ترتیب چاشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و قدرت خداوند اشاره دارد که در خلقت و نظم کیهان نقش دارد. شاعر از نشانه‌های آسمانی مانند سنبله (مظهر باروری) و کهکشان صحبت می‌کند و به حرکت‌ها و تغییرات آنها اشاره می‌کند. او همچنین به موضوع نیکویی و نظم زندگی در مقایسه با جهان بالاتر می‌پردازد. در نهایت، شاعر از یک دیدگاه فلسفی به سرنوشت و سرشت انسان و ارتباط آن با کیهان می‌نگرد و خواستار درک بهتر این هماهنگی می‌شود.