شمارهٔ ۴۴ مجیرالدین بیلقانی
مجیرالدین بیلقانی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
چه فتوی کند خواجه خواجه زاده
که جود طبیعی بدو می پناهد
سلیمان آصف دل آنکس که حلمش
سکونت دهد باد را گر بخواهد
در آنکس که او را به هنگام رفتن
غلامی در افزاید اسبی بکاهد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به موضوع فضیلت و بزرگی روحی انسانها اشاره دارد. خواجه زادهای که به ضیافتها و بخششهای طبیعی میپردازد، به جود و بزرگمنشی خود در زندگی میبالد. همچنین، سلیمان به عنوان نماد حکمت و حلم، به کسانی که با روح آرام و متین وارد میشوند، ثبات و استواری میبخشد. در نهایت، اشارهای به فردی میشود که در زمان نیاز، با کمبود داشتههای مادی، به خدمات و کمک از دیگران تکیه میکند.