شمارهٔ ۷۵ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که دعاهایش را پذیرفته و او را نادیده نگذارد. او از بخشندگی و کرم خداوند یاد می‌کند و به امید وفای به وعده‌اش، ده قطعه شعر در ستایش او سروده است. همچنین، شاعر ابراز می‌کند که در حال حاضر، ناامیدی او را دچار عذاب کرده است، به گونه‌ای که حالش مانند گلی است که عرق کرده یا همچون کوره‌ای داغ شده است.