شمارهٔ ۸۵ مجیرالدین بیلقانی
مجیرالدین بیلقانی / قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
خداوندا ترا گفتم که این شش طاق پیروزه
که خوانندش سپهر نیلی و گردون مینایی
نیرزد آنکه تو با او لب زیرین کنی بالا
که او را نیست کاری در جهان جز زیر و بالایی
بدو دندان نمایی باز بهتر زان بود صدره
که با او در سخن روزی زبان خود بیالایی
تو چون نشنیدی این معنی کرم را کار فرمودی
که در طبع تو بنهادست حق شوخی و رعنایی
کنون رنجوری از دندان و من در لب همی گویم
که از دندان شوی رنجه چو دندان باز ننمایی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت‌ها به خداوند عرض می‌کند که شش طاق پیروزه (به معنای آسمان یا سپهر) به قدری ارزش ندارد که انسان بخواهد لب خود را با آن بالا ببرد، زیرا آن آسمان هیچ کاره است جز تغییر و تحول. او بیان می‌کند که اگر دندانش را نشان دهد، بهتر از آن است که با آن آسمان سخن بگوید. همچنین، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که خداوند او را با ویژگی‌های خاصی آفریده و حالا او دچار رنج و درد دندان شده است، ولی چون دردش را به خوبی بیان نمی‌کند، همچنان رنج را تحمل می‌کند.