شمارهٔ ۴۳ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و جدایی سخن می‌گوید. او به محبوب خود نهیب می‌زند که با وجود فاصله‌اش، او را به یاد داشته باشد و از احوالش آگاه باشد. شاعر زیبایی محبوب را ستایش می‌کند و آن را بالاتر از هر جمال و زیبایی دیگر می‌داند. او در عذاب جدایی به سر می‌برد و حسرت وصال محبوب را دارد، ولی در عین حال، به ضعف و ناچیزی خود در این رابطه هم اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که زیبایی محبوبش همواره بر عمر او افزوده شود.