شمارهٔ ۵ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به ستایش شخصیتی به نام بابک خیرالمآب می‌پردازد. او را به عنوان کسی که در تمامی درها و راه‌ها مددکار و یاری‌رسان است توصیف می‌کند و به صفای وجود او اشاره دارد. وجود او باعث می‌شود که زهره (زرین‌تاج) از جراحت تیغ او به آب آمد، به نوعی او را قوی و دلیر معرفی می‌کند. همچنین، شاعر از بخشش و عطای او در روز عطا و عذاب می‌گوید و آسمان را به خاطر صدق و درستی‌اش به استمداد او می‌خواند. در پایان، او را به عنوان پادشاه بزرگی مانند قزل ارسلان معرفی می‌کند که سلطه‌اش بر جان‌ها است.