شمارهٔ ۱۰۲ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تضاد درونی خود و ناپختگی انسان‌ها اشاره می‌کند. او با یک دست قرآن و با دست دیگر جام می‌گیرد و این تصویر دوگانگی در زندگی را نشان می‌دهد. شاعر بیان می‌کند که گاهی در حالت حلال و گاهی در حالت حرام است و به‌نوعی در این جهان در حال رشد و ناپختگی است. او نه به کامل بودن ایمان‌داران (مسلمانان) تعلق دارد و نه به کافران مطلق، بلکه به حالت میان‌مایگی و عدم قطعیت اشاره می‌کند.