شمارهٔ ۱۳۷ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شب به عنوان نمادی از تنهایی و تاریکی شکایت می‌کند و از آن می‌خواهد که برای خداوند چاره‌ای بیندیشد. او می‌گوید اگر شب عمر من است، از این بیشتر نیاور، و اگر جان منی، پس ای نفس صبح، بیدار شو و بیایید. به طور کلی، شاعر longing برای روشنایی و پایان شب تاریک زندگی‌اش دارد.