شمارهٔ ۲۸ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به بیان احساس غم و درد ناشی از دوری معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که صبرش بدون اراده است و چشم‌ها هر شب پر از اشک و طوفانند. دلش پر از دردهای بی‌پایان است، اما با این حال راضی است چون عشقش در جانش جاری است.