شمارهٔ ۳۷ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوهی که به واسطه عشق به محبوبش دچارش شده، سخن می‌گوید. او به فقاع (شراب) اشاره کرده و از آن به عنوان نشانه وفاداری یاد می‌کند، در حالی که حالا آن دل که به خاطر عشق او سال‌ها غمگین بوده، به فراق و جدایی از محبوبش اشاره می‌کند. در نهایت، او نام وصل و عشق را بر یخ می‌نویسد، که نشان‌دهنده سردی و دوری از محبوب است.