شمارهٔ ۱۹ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ناتوانی انسان‌ها در برابر حوادث و تقدیر اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس از آزار زمانه در امان نیست. او به مشکلات و موانعی که در زندگی وجود دارد، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند از زوال و نابودی خود جلوگیری کند. کسانی که امیدوار به زندگی بهتر هستند، اغلب دچار ناامیدی می‌شوند و بر سر شمع امیدی که در دل دارند، تنها سراب می‌بینند. شاعر به این نکته نیز اشاره می‌کند که در نهایت، هیچ کس نتوانسته به واقعیات زندگی فرار کند و همه ما با ناامیدی و دردهای این دنیا روبه‌رو هستیم. او از خوان نعمت الهی سخن می‌گوید و به یاد می‌آورد که هیچ‌کس نمی‌تواند به‌راحتی از آن بهره‌مند شود. در پایان، شاعر به مخاطب هشدار می‌دهد که از گذر زمان و بی‌ثباتی دنیا ناامید نشود، زیرا ارزشی که به دست می‌آید، غالباً بدون زحمت نیست.