شمارهٔ ۲۵ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تأثیرات منفی زمان و پیری بر زندگی انسان اشاره می‌کند. او از خدمات موی سفید خود که نشانه پیری است، شکایت دارد و می‌گوید که چگونه این موی باعث رسوایی و آشکار شدن نارسایی‌های او می‌شود. شاعر با بی‌توجهی به عواقب ناخوشایند پیری، آن را به عنوان یک قضا و سرنوشت از طرف خداوند می‌بیند، و به همین دلیل از دور گردون و ایام گله‌مند است. او همچنین به تضاد بین جوانی و پیری و مشکلات ناشی از آن می‌پردازد و به این نتیجه می‌رسد که این وضعیت اجتناب‌ناپذیر است و دور گردون گناهی ندارد.