غزل شمارهٔ ۱۰۱۳ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف زیبایی و عمق وجود انسان و عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ کس تحمل زیبایی و نور چهره محبوب را ندارد و تنها آینه‌ای است که نمی‌تواند دلدار را به نمایش بگذارد. صبح و آغاز روز بیان می‌کند که خود را به کار عشق اختصاص داده و از سختی‌های زندگی می‌گوید. به قدرت آینه و صحنه‌های زندگی اشاره دارد که در دنیا پر از تلخی‌ها و رنج‌هاست، ولی دل انسان بار سنگینی از جهان را به دوش می‌کشد. شاعر به این نکته نیز اشاره دارد که در زندگی هیچ کس به کسی منت نمی‌نهد و در خواب و خیال زندگی، ممکن است عواطف و احساسات انسان به فراموشی سپرده شود. در نهایت، به لزوم خودشناسی و شناخت عیوب خود اشاره می‌کند و از زنگار آینه‌ای که نمی‌تواند حقیقت را نشان دهد می‌گریزد. این شعر تأمل در عشق، زندگی و حقیقت وجود انسان است.