غزل شمارهٔ ۱۱۸۳ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و حسرت است. شاعر به زیبایی گل و باغ اشاره می‌کند و از تمثیل‌هایی استفاده می‌کند تا درد جدایی و longing را بیان کند. او به دنبال راهمای خویش است و بر این باور است که حتی در بهشت هم اگر نبودن محبوب حسرت‌آور باشد، آن‌جا هم نمی‌تواند جای خوبی باشد. در نهایت، شاعر از امید به وصال سخن می‌گوید، حتی اگر شرایط سخت و ناخوشایند باشد.