غزل شمارهٔ ۱۱۹ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق و پیچیده‌ی شاعر است. او از درد و رنج عشق و دل‌شکستگی صحبت می‌کند. شاعر به عافیت و آرامش دماغ خود اشاره کرده و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند دل او را شاد کند مگر اینکه عشق او بازگردد. در شب تماشای معشوق، روشنایی دلش را تنها با نور او می‌بیند. او از خمار و یأس ناشی از عشق یاد می‌کند و تأکید می‌کند که زیبایی و شادابی زندگی‌اش به سبب غنچه‌ها و باغ‌هاست، اما حالا این زیبایی‌ها نیز رنگ باخته‌اند. شاعر در تلاش است تا از غم و اندوه خود رهایی یابد ولی نمی‌تواند و فریادش به ناکامی می‌رسد. در نهایت، او به سکوت و خاموشی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که شاید دیگر صدای او به باغ اندوهش نرسد.