غزل شمارهٔ ۱۳۱۰ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بررسی وضعیت افرادی می‌پردازد که در جستجوی حقیقت و کمال‌اند، اما به نوعی جهل و ناتوانی گرفتار آمده‌اند. او به نوعی ناتوانی انسانی اشاره می‌کند که باعث شده تا بسیاری نتوانند به واقعیات پی ببرند و به عمق وجودشان نرسند. تصاویر مختلفی از طبیعت و اشیاء برای ابراز این جهل و ناگوار بودن وضعیت به کار می‌برد، نظیر هلال، خورشید، سایه‌ها و پرندگان. شاعر همچنین به افراط‌کاری و خودخواهی افرادی اشاره می‌کند که به قدرت و مقام خود می‌بالند، در حالی که از حقیقت و وفای انسانی بی‌بهره‌اند. در نهایت، شاعر از نادانی عمومی و عدم شناخت واقعی افراد از عالم می‌گوید و به این نکته می‌رسد که ارزش‌گذاری در دنیای امروز معنا ندارد. شاعر نام «بیدل» را بر خود می‌گذارد، که نشان‌دهنده درک عمیق او از مسائل انسانی و هستی است.