غزل شمارهٔ ۲۰۶۴ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل و اندیشه پرداخته و بیانگر حسرت و ندامت شخصی است که در جستجوی علم و عمل بوده، اما احساس می‌کند که نتوانسته به درستی از آن بهره‌برداری کند. شاعر از یادآوری گذشته و فراموشی مفاهیم مهم زندگی سخن می‌گوید و به تبعات تصمیمات نادرست و ناپایداری روحی‌اش اشاره می‌کند. همچنین، او به حس خجالت و عرق ریختن که ناشی از اعمال باطل است، اشاره کرده و با تشبیه‌های گوناگون، نظیر سوختن شمع، احساسات درونی خود را به تصویر می‌کشد. در نهایت، او به بار سنگین زندگی و تلاش‌های بی‌فایده‌اش اشاره می‌کند و از خود می‌پرسد که چرا باید به این همه رنج و سختی تن بدهد.