غزل شمارهٔ ۲۱۳۲ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساس حیرت و سردرگمی خود در زندگی اشاره می‌کند. او خود را مانند آیینه‌ای می‌داند که در آن تنها جنون و بی‌خبری از زیبایی‌های بهار و چمن مشهود است. یاد عشق و چشم معشوقش به او شور و هیجان می‌بخشد، اما او در طلب آرامش است و می‌خواهد از آتش اشتیاقش نسوزد. شاعر در برابر هوس‌ها و نیازهای خود دچار ضعف و فقر است و احساس می‌کند که غم و بیکاری او را احاطه کرده است. او در دل خود تنش و تشویش را دارد و به دنبال راهی برای فرار از این وضعیت است، اما نمی‌تواند. در نهایت، او خود را از گمشدگانی نمی‌داند که اثری از خود بر جای گذاشته‌اند، بلکه به دنبال ساختن خود و شناختن حقیقت وجودی‌اش است.