غزل شمارهٔ ۲۲۰۲ بیدل دهلوی
بیدل دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
چه‌سان با دوست درد و داغ چندین ساله بنویسم
نیستان صفحه‌ای مسطر زند تا ناله بنویسم
به سطری گر رسم از نسخهٔ بخت سیاه خود
خط نسخ سواد هند تا بنگاله بنویسم
ز فرصت آنقدر تنگم که گر مقدور من باشد
برات نه فلک بر شعلهٔ جواله بنویسم
زوال اعتبارات جهان فرصت نمی‌خواهد
ز خجلت آب‌گردم تا گهر را ژاله بنویسم
ز تحقیق تناسخ نامهٔ زاهد چه می‌پرسی
مگر آدم بر آید تا منش گوساله بنویسم
به خاطر شکوه‌ای زان لعل خاموشم جنون دارد
قلم در موج گوهر بشکنم تبخاله بنویسم
ز آن مدّ تغافلها که دارد چین ابرویش
قیامت بگذرد تا یک مژه دنباله بنویسم
از آن مهپاره خلقی برد داغ حسرت آغوشی
کنون من هم تهی‌گردم ز خوبش و هاله بنویسم
بهار فرصت مشق جنونم می‌رود بیدل
زمانی صبرکن تا یک دو داغ لاله بنویسم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردکشیده شاعر است که می‌خواهد تجربیات و احساساتش را در مورد دوستی، عشق و حوادث زندگی بنویسد. او از محدودیت زمان و شرایط نامساعد خود می‌نالد و ابراز می‌کند که فرصت نوشتن احساساتش بسیار کم است. شاعر به دنبال بیان غم‌ها و آرزوهایش است، اما احساس می‌کند که نمی‌تواند به خوبی آن‌ها را به رشته تحریر درآورد. در نهایت، او از خواننده درخواست می‌کند که کمی صبر کند تا بتواند احساسات و داغ‌های خود را به تصویر بکشد.