غزل شمارهٔ ۲۴۳ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به حسرت و دردهای ناشی از تقدیر و سرنوشت ناگوار خود پرداخته است. او از سوختن مزرعه دل شکایت می‌کند و می‌گوید که قضا و تقدیر نه تنها آرامش را از او گرفته، بلکه غبار ناامیدی و حزن بر زندگی‌اش نشسته است. شاعر به زیبایی‌های نام و شهرت اشاره می‌کند که مانند سرمه و نگین در آرزوها باقی مانده‌اند، اما در واقعیت، سرنوشتش در تاریکی و فقر محبوس است. او به ناامیدی و تکرار دردها و مشکلاتی که در زندگی‌اش وجود دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی زمان هم به راحتی نمی‌گذرد. همچنین احساس می‌کند که در دنیایی پر از تضاد زندگی می‌کند؛ از یک سو نور و از سوی دیگر تاریکی را تجربه می‌کند. شاعر از حسرت‌های گذشته و آینده‌اش سخن می‌گوید و به بی‌ثمری تلاش‌ها و آرزوهایش می‌انجامد. در نهایت، شاعر warns می‌دهد که نباید به زندگی به عنوان آزمایشی بی‌پایان نگاه کرد، و باید از کمنای تقدیر آگاه بود و تلاش کرد تا مسیر زندگی را تغییر دهد.