غزل شمارهٔ ۲۴۶۷ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این متن به بی‌خبری انسان‌ها از واقعیت‌های زندگی اشاره می‌کند و آن‌ها را به غفلت از کشتن و زنده کردن تشبیه می‌کند. او به زیبایی‌های زندگی می‌نگرد و می‌گوید که انسان نباید به ظاهر فریبنده دنیا دل ببندد. همچنین، بیان می‌کند که در عین حال که باید از زیبایی‌ها لذت برد، نباید از حقیقت غافل شد. شاعر تأکید می‌کند که سر به زیر بودن و حفظ حیا بهتر از نمایش و فریب است. او می‌گوید که در طول زندگی، انسان‌ها باید از تعلقات اضافی بپرهیزند و خود را از درد‌ها و رنج‌ها آزاد کنند زیرا در غیر این صورت هیچ بهره‌ای از زندگی نخواهند برد. در نهایت، بینش عمیق خود را درباره زندگی و عشق بیان می‌کند و می‌گوید که در این فرآیند، خودآگاهی و لحظه‌های صادقانه اهمیت زیادی دارند.