غزل شمارهٔ ۴۷ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در جهانی که رنگی نبود، ما به هر شکلی که بودیم، او (خدا یا حقیقت) ما را به شکل خاصی نشان داد. مانند آینه‌ای که به ما نمایانده است، اما با دنیایی تیره و بی‌روح. توجه و محبت او، ما را از خودمان دور کرد و به ما هویت بخشید. پرواز ذاتی ما در دام محدودیت‌ها قرار داشت، اما لطف او ما را از این محدودیت‌ها رها کرد. در نهایت، تعداد ما (عدد) به قدری خالی و بی‌معنی شده که به صفر رسید، اما در عین حال، معنا و ارزش بیشتری به ما اضافه کرد.