غزل شمارهٔ ۷۸۵ بیدل دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع ندامت و بیان احساسات انسانی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کسی نمی‌تواند از ندامت آسوده باشد و هر حرکتی که از لب‌ها سر بزند بدون تأثیر نیست. او بیان می‌کند که آرامش واقعی که مردم آن را بهشت می‌نامند، تنها از طریق سخن گفتن حاصل می‌شود. اگر زبان انسان به شوخی یا سکوت وادار شود، حقیقت پنهان نخواهد ماند. شاعر به نقش گفت‌وگو و تبادل احساسات و افکار در زندگی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که خاموشی و سکوت بی‌معناست و ارتباط برقرار کردن ضروری است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که انسان‌ها باید فریاد و صدای خود را برای بیان احساسات و تجارب خود حفظ کنند.