بخش ۱ - در توحید بلند اقبال
بلند اقبال / بخش اول - گزیده‌ای از کرامات و فضایل حضرت امیرالمؤمنین علی ابن ابیطالب (ع) / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
«ای همه هستی ز تو پیدا شده»
چشم ودل از تور تو بینا شده
آوری از خار گل از نی شکر
پروری اندر دل خارا گهر
جانور از نطفه تو آری نه کس
بخشش وانصاف تو داری وبس
هستی عالم همه از فضل توست
قوت و قوت همه از بذل توست
ای شده یکتا که دوبین کورباد
چشم ودل از روی تو پرنور باد
نام تو شد زینت دیوان من
لطف تو شد خرمی جان من
جود تو بس رحم تو بی منتهاست
اینهمه الحمد که از بهر ماست
شکر تو واجب شده برما بلی
کی کسی از عهده اش آید ولی
هست دونعمت زتو دریک نفس
گفتن شکر تو کی آید ز کس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش و بزرگداشت خداوند اختصاص دارد. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که تمام موجودات و زیبایی‌های دنیا از خداوند سرچشمه می‌گیرند و اوست که بینایی و درک را به انسان عطا می‌کند. خداوند می‌تواند از چیزهای ساده مانند خار، گل بسازد و بهترین‌ها را در دل‌ها پرورش دهد. همه چیز در جهان از فضل و رحمت اوست و هر نعمت و قوتی که داریم، به او برمی‌گردد. شاعر با تمجید از خداوند، به قدر و عظمت او اشاره می‌کند و می‌گوید که شکرگزاری از او بر انسان واجب است، هرچند که هیچ‌کس نمی‌تواند به طور کامل حق شکر او را ادا کند. در نهایت، این شعر نشان‌دهنده وابستگی و نیاز انسان به رحمت و نعمت‌های الهی است.