بلند اقبال

زندگی‌نامهٔ بلند اقبال

میرزا سید رضی مستوفی یا میرزا سید رضی حمزوی شیرازی متخلص به «بلند اقبال» (زادهٔ ۱۲۴۵ قمری در شیراز، درگذشتهٔ ۱۳۱۸ یا ۱۳۱۹ قمری در شیراز، مدفون در نجف) از شاعران قرن سیزدهم قمری است. پدرش میرزا محمدعلی از سادات و مستوفیان معتبر فارس بود. برادر بزرگترش هم مستوفی بود و خودش را هم مستخدم دولت نوشته‌اند. به گواهی تذکره‌ها «از اعیان محلهٔ سنگ سیاه بوده، تحصیل مراتب کمالیه نموده و مقدمات علمیه را آموخته» و بر متفرعات علوم و ریاضی و رمل و اعداد احاطهٔ کامل داشته، نوشته‌های یونانی، عبری و سریانی را هم می‌شناخته و خطوط نستعلیق و شکسته و نسخ را به زیبایی رقم زده است. دیوان اشعار وی شامل حدود هجده‌هزار بیت است. به نقل از شعاع‌الملک از معاصران وی «رباعی را از انواع شعر شیرین‌تر می‌گفت». آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

آثار بلند اقبال

• بلند اقبال
  • دیوان اشعار

شعرهای بلند اقبال

• شمارهٔ ۷ — دیده در آینه گویا خط وخال خود را
• شمارهٔ ۳ — نگار من چو پی رقص از میان جهدا
• شمارهٔ ۶ — پریشان در ازل کردی تو از گیسوی خود ما را
• شمارهٔ ۲ — کس نخوابد تا به صبح از ناله من هر شبا
• شمارهٔ ۴ — افزوده غم عشق تو درد و تب ما را
• شمارهٔ ۱ — نمی‌دانم چه شور است این ز عشق دوست در دل‌ها
• شمارهٔ ۵ — توبرانی اگر ز درما را
• شمارهٔ ۸ — طرز دیگر بنگرم امسال یار پار را
• شمارهٔ ۱۶ — وه که از این زندگانی دل به تنگ آید مرا
• شمارهٔ ۱۰ — از پریشانی من گر خبری بود تو را
• شمارهٔ ۱۲ — ز بو به چین شکنی قدر ناف آهو را
• شمارهٔ ۱۴ — به ما روز آور ای مه امشبی را
• شمارهٔ ۱۳ — زیر سرو و پای گل بنگر صفای لاله را
• شمارهٔ ۱۵ — در بر از زلف زره سان کرده ای جوشن چرا
• شمارهٔ ۹ — کنی تا کی پریشان چون دل من زلف پر چین را
• شمارهٔ ۱۱ — به سویت از چه ز محراب می کند رو را
• شمارهٔ ۲۱ — گمانم اینکه دل دوست نیست مایل ما
• شمارهٔ ۲۰ — نامه ای قاصد اگر آورد از دلبر ما
• شمارهٔ ۲۳ — نه چوبالای توسروی بود اندر چمنا
• شمارهٔ ۲۲ — چون به غم خو کرده دل شادی نمی خواهیم ما
• شمارهٔ ۲۴ — با سر زلف تودارم کارها
• شمارهٔ ۱۷ — سودای عشق کرده ز خود بی‌خبر مرا
• شمارهٔ ۱۹ — دردا که هیچکس نبود دادرس مرا
• شمارهٔ ۱۸ — در جوانی نه همی کرده غمت پیر مرا