بخش ۴۰ - طلب آمرزش از درگاه الهی بلند اقبال
بلند اقبال / بخش دوم - داستان گل و بلبل / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
الهی به حق نبی و ولی
به جاه محمد (ص) به قرب علی
به حق حسن آن شه غم نصیب
به حقحسین آنشهید غریب
به زین العباد آن شه بی همال
به باقر خداوندجاه وجلال
به صادق کز و گشت نشر علوم
به موسی کاظم شه پاک بوم
به شاه خراسان رضای غریب
به تقی خداوند صبر وشکیب
به حق نقی وحسن کزصفا
شدندی به حق خلق را رهنما
به مهدی هادی امام امم
خداوند جود وسخا وکرم
که شرمندگان را ببخش ومپرس
گنه بندگان را ببخش ومپرس
خصوصا مرا ز آنکه دلخسته ام
به امید لطف تو دلبسته ام
کسی جز تو بخشنده جرم نیست
اگر هست اودرکجا هست وکیست
به غیر ازتو ما را که بخشدگناه
که نبود به غیر از تودیگر آله
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن دعا و ندای توسل به خداوند است که با استناد به مقام و جایگاه بزرگ و مخصوص پیغمبران و امامان معصوم (علیهم‌السلام) به درخواست بخشش و رحمت از خداوند پرداخته می‌شود. شاعر با ذکر نام امامان معصوم و ویژگی‌هایی از آن‌ها، به درگاه الهی دعا می‌کند تا خطاها و گناهانش را ببخشد و به او لطف کند. همچنین، شاعر به عشق و امید به رحمت خداوند اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که تنها اوست که می‌تواند گناهان بندگان را ببخشد.