نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۲ - در نعت نبی اکرم صلوات الله علیه بلند اقبال

بلند اقبال / بخش سوم / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

هزارن درودوهزاران سلام

ز ما بر رسول ذوی الاحترام

محمد (ص) شهنشاه کون و مکان

که موجود شد از طفیلش جهان

اگر از طفیل محمد نبود

خدا خلق عالم کجا می نمود

طبیب عباد وحبیب خداست

که هر درد را درکف اودواست

دهی هست فردوس از شهر او

بشدخلقت دوزخ از قهر او

قضا وقدر زوزو فرمانبرن

ملایک به درگاه اوچاکرند

همه وصف والشمس از روی اوست

همه شرح واللیل از موی اوست

کسی را که یزدان بود مدح گو

چه قدرت که کس زوکندگفتگو

وی آئینه ای بود یزدان نما

که درخود خدا را نماید به ما

شناسای قدرش علی بود وبس

نه بشناخت اورا دگر هیچ کس

علی را هم اوقدر دانست وبس

ندارد بدین رتبه کس دسترس

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن، شاعر به ستایش پیامبر اسلام، محمد (ص)، می‌پردازد و او را مرکز هستی و دلیل خلقت عالم می‌داند. اشاره می‌کند که اگر پیامبر نبود، خداوند جهان را نمی‌آفرید. او محمد (ص) را پزشک روح و محبوب خدا می‌شمارد که دردها را درمان می‌کند و از او به عنوان منبع خیر و برکت یاد می‌کند. در ضمن به مقام بالای علی (ع) اشاره دارد و می‌گوید که تنها علی (ع) به درستی مقام محمد (ص) را شناخته است و کسی دیگر به این مقام دسترسی ندارد.