بخش ۳۵ - مناجات بلند اقبال
بلند اقبال / بخش سوم / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
خدایا توئی خالق کارساز
دری بررخ ما کن از لطف باز
توبردرد هر کس دوا میدهی
توبر بینوایان نوا می دهی
بکن دردما را زرحمت علاج
که بیمار هستیم وناخوش مزاج
براحوال ما بندگان ضعیف
تفضل کن ای کردگار لطیف
به ما عدل توجان گدازی دهد
بکن فضل تا سرفرازی دهد
عزیز آنکه شد عزت او ز توست
ذلیل آنکه شد ذلت او زتوست
گهی دشمنان را کنی پایدار
گهی دوستان را بری پای دار
ببخشی بهکوه و بگیری به کاه
نجوئی ثواب و بشوئی گناه
یکی را به دولت کنی شادمان
یکی را به نکبت کنی توأمان
یکی را دهی تختی وتاج و گنج
یکی را سیه بختی ودردورنج
به عالم بود حد وقدرت که را
که گوید به کار توچون وچرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به خداوند متعال اشاره دارد و از او درخواست کمک و رحمت می‌کند. شاعر از خدا می‌خواهد که درهای لطف و رحمتش را به روی بندگانش بگشاید و درد و رنج آن‌ها را درمان کند. او به ضعف و نیاز انسانی اشاره کرده و از خدا می‌خواهد که به بندگان ضعیفش نظر لطف داشته باشد. همچنین به عدالت و قدرت خداوند اشاره کرده و می‌گوید که اوست که عزت و ذلت را به بندگانش می‌دهد و در کارهایشان قضاوت می‌کند. شاعر نشان می‌دهد که سرنوشت هر شخصی به دست خداوند است و هیچ کس نمی‌تواند به او اعتراض کند.