بخش ۳۹ - خطاب به ریاکاران زاهد نما بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، خطاب به زاهدانی است که به نصیحت و موعظه مشغولند و از دیگران انتظار دارند که همگی به پایبندی به اصول دینی و اخلاقی بپردازند. شاعر در اینجا بیان می‌کند که این نصیحت‌ها و موعظه‌ها بر او تاثیری ندارد و ترجیح می‌دهد به کار خود بپردازد. او به زاهد می‌گوید که به جای این کارها، بهتر است خود را به نور و روشنی تبدیل کند و از فکر کردن به عذاب جهنم دور شود. همچنین، شاعر به زاهد یادآوری می‌کند که غرور بر اثر اعمال نیک خود را کنار بگذارد و از عشق به خدا و امیدواری به بخشش او غافل نشود. این شعر به نوعی انتقادی است به افرادی که در دینی خود مغرور شده و دیگران را قضاوت می‌کنند.