بخش ۴۰ - فی التنبیه بلند اقبال

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، سخن از رفیقانی است که تنها به دنبال ثروت و مال هستند و به نوعی مانند پروانه‌های دور شمع به شما وابسته‌اند. اگر دارایی و ثروتی داشته باشید، آنها شما را می‌شناسند و با احترام به شما برخورد می‌کنند، اما به محض اینکه همه چیز را از دست بدهید، هیچ‌کدام از آنها نخواهند بود و حتی سلامی نیز به شما نخواهند گفت. شاعر به این مسأله می‌پردازد که دوستی حقیقی در دنیای پر از ماده، گرانبهاست و بیشتر افراد فقط به دنبال منافع خود هستند. او پیشنهاد می‌کند که اگر دردی دارید، به خودتان ملامت نکنید و از کسانی که به شما در زمان نیاز کمک می‌کنند، دوری کنید؛ زیرا آنها فقط دردسر به ارمغان می‌آورند.