شمارهٔ ۲ - تاریخ فوت بلند اقبال
بلند اقبال / ماده تاریخ / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
نصیر الملک هم دیدی که ناگاه
جهان و زندگی را کرد بدرود
اگر چه تندخو می بود الحق
کسی را هم ز خود مأیوس ننمود
ز عشرت در به روی خود اگر بست
در آسودگی بر خلق بگشود
زیان برد ار کسی از خوی تندش
بسی بردند از انصاف او سود
به اجحاف کسی راضی نگردید
به آزار دلی دامن نیالود
پی تاریخ سال رحلت او
«بلنداقبال» اندر فکر می‌بود
دو کس دیدم که می‌گفتند با هم
نصیر الملک را حق عفو فرمود
۱۳۱۱قمری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره شخصیت نصیر الملک است که با وجود تندخو بودنش، هرگز کسی را ناامید نکرده و در برابر دیگران انصاف را رعایت کرده است. او در زندگی به بستن در بر روی خوشگذرانی‌های خود پرداخته، اما در عوض بر روی خوبی و آسایش دیگران گشاده‌دست بوده است. حتی اگر برخی از تندخویی‌هایش زیانی به کسی رسانده باشد، اما در برابر انصاف و عدالت، او برتری داشته است. در نهایت، شاعر به یادآوری سال رحلت او اشاره می‌کند و می‌گوید که مردم درباره‌اش محدثاتی داشته‌اند و از خداوند برای او عفو و بخشش خواسته‌اند.