نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴ - تاریخ فوت مشیر وقوام بلند اقبال

بلند اقبال / ماده تاریخ / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

مشیری و قوامی داشت شیراز

که هر دو در ستم بودند یکه

برفتند از جهان زان پس که هِشتند

ز بدعت‌ها به روی فارس لکه

بگفتم با خرد تاریخشان را

رقم زن چون به زر و سیم سکه

یکی بیرون شد و گفتا که برگو

به دوزخ هر دو را گردید دکه

۱۳۰۱ قمری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی دو شخصیت به نام‌های مشیری و قوامی در شیراز است که در زمان خود مورد ستم قرار گرفته‌اند. پس از آنکه این دو از دنیا رفتند، با بدعت‌ها و مشکلاتی که در فارس پدید آمده، روبه‌رو شدند. شاعر با اشاره به تاریخ آن‌ها، این داستان را به شکلی برجسته و قیمتی روایت می‌کند و در پایان به عاقبت شوم آن‌ها در دوزخ اشاره می‌کند.