شمارهٔ ۴ - تاریخ فوت مشیر وقوام بلند اقبال
بلند اقبال / ماده تاریخ / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
مشیری و قوامی داشت شیراز
که هر دو در ستم بودند یکه
برفتند از جهان زان پس که هِشتند
ز بدعتها به روی فارس لکه
بگفتم با خرد تاریخشان را
رقم زن چون به زر و سیم سکه
یکی بیرون شد و گفتا که برگو
به دوزخ هر دو را گردید دکه
۱۳۰۱ قمری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دربارهی دو شخصیت به نامهای مشیری و قوامی در شیراز است که در زمان خود مورد ستم قرار گرفتهاند. پس از آنکه این دو از دنیا رفتند، با بدعتها و مشکلاتی که در فارس پدید آمده، روبهرو شدند. شاعر با اشاره به تاریخ آنها، این داستان را به شکلی برجسته و قیمتی روایت میکند و در پایان به عاقبت شوم آنها در دوزخ اشاره میکند.