بخش ۳ - مناجات ابن عماد
محمد بن عمادالدین خراسانی / روضة المحبین / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
ای مقصد هر امیدواری
بخشندۀ هر گناهکاری
گر جرم ز بندگان نیاید
عفو تو جمال کی گشاید
گر بار گناه ما گران است
لطف و کرم تو بی‌کران است
یارب به صفای صبح‌خیزان
یارب به دعای اشک‌ریزان
یارب به دل نیازمندان
یارب به نیاز مستمندان
کز سر محبتم کن آگاه
در خاطرم این و آن مده راه
بفروز دلم به نور ایمان
بر من بگشا دری ز عرفان
بیدارکنم ز خواب غفلت
مستم مکن از شراب غفلت
برابن عماد بی سروپای
رحمت کن و از کرم ببخشای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به خداوند متوجه می‌شود و از او می‌خواهد که با رحمت و بخشایشش، گناهان بندگانش را ببخشد. او به بزرگی و لطف الهی اشاره می‌کند و می‌خواهد که خداوند به دل نیازمندان و دلسوختگان توجه کند. شاعر از خداوند می‌خواهد که او را از غفلت بیدار کند و به او نور ایمان و درک عرفانی عطا نماید. در نهایت، او از خداوند درخواست رحمت و بخشش می‌کند.