بخش ۳۹ - غزل ابن عماد
محمد بن عمادالدین خراسانی / روضة المحبین / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
چشمم ز غمت پرآب تا کی
وز هجر تو دل کباب تا کی
چون غمزه شوخ نیم‌مستت
حال دل من خراب تا کی
بخت از من زار دل رمیده
چون چشم خوشت به خواب تا کی
این سوز من و نیاز تا چند
وین ناز تو و عتاب تاکی
از چشم من فراق‌دیده
رخسار تو در حجاب تا کی
بیچاره دل من از فراقت
در محنت و اضطراب تاکی
با ابن عماد خسته آخر
ای ترک خطا خطاب تا کی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر درد و غم عاشق است که از دوری معشوق خود رنج می‌برد. شاعر از سوز و گداز دلش می‌گوید و به انتظار بخت و روز خوشی می‌نویسد. احساس بی‌تابی و اضطراب او در فراق معشوق، ناامیدی و آرزوی وصال را به تصویر می‌کشد. در نهایت، شاعر به معشوق خود با ناز و غمزه‌ای اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به این حال دلخراش پایان دهد.