غزل شمارهٔ ۱۱۳ ابن حسام خوسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارة عشق و یاد معشوق است. شاعر با اشاره به زیبایی‌های طبیعت و نوشیدن شراب، حالتی شاد و مست را تجسم می‌کند که در آن به یاد محبوبش است. او از ساقی می‌خواهد تا او را با خوشبویی گل و رنگ عقیق سرشار کند. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که دل‌نشینی و صفای دل، به راحتی درک نمی‌شود و صوفی‌ها نیز نتوانسته‌اند به درستی این معنا را تصدیق کنند. همچنین، او به تأمل در عشق و یاد معشوق می‌پردازد و به این نتیجه می‌رسد که چشمان معشوقش چنان او را اسیر کرده که گریه‌اش به حدی است که دیگر نمی‌تواند خود را کنترل کند. در نهایت، تصویر یوسف و چاه زنخدان با اشاره به اسارت عشق، زیبایی و درد در عشق را به تصویر می‌کشد.