غزلیات — ابن حسام خوسفی

Name: غزلیات — ابن حسام خوسفی
Author: ابن حسام خوسفی

ابن حسام خوسفی / ابن حسام خوسفی

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۸ — ای غافل از بلای دل مبتلای ما
غزل شمارهٔ ۲ — ای سهی قامت گلبوی صنوبر بر ما
غزل شمارهٔ ۴ — مران به عنف خدا را ز آستانه مرا
غزل شمارهٔ ۱ — به امیدی که بگشاید ز لعل یار مشکل‌ها
غزل شمارهٔ ۵ — ای کعبهٔ جان خاک سر کوی تو ما را
غزل شمارهٔ ۳ — نقاب سنبل تر برشکن تجلّی را
غزل شمارهٔ ۷ — مهوَّسان ز پی خاطر مهوِّس ما
غزل شمارهٔ ۶ — ای به سر کوی تو مسکن و مأوی مرا
غزل شمارهٔ ۹ — ای کعبه تحقیق سر کوی تو ما را
غزل شمارهٔ ۱۱ — روی تو چشم خیره کند آفتاب را
غزل شمارهٔ ۱۳ — نَسیِم الوَرد یَذکُرنِی حَبِیب ِ
غزل شمارهٔ ۱۰ — ای غمزه تیز کرده به قصد هلاک ما
غزل شمارهٔ ۱۴ — ای ز خطت غالیه پر مشک ناب
غزل شمارهٔ ۱۵ — پوشد ز زشک یلمق تو اطلس آفتاب
غزل شمارهٔ ۱۲ — نهان که می‌کند این درد آشکارهٔ ما
غزل شمارهٔ ۱۶ — ای جمال تو مرا شمع شب افروز امشب
غزل شمارهٔ ۲۰ — حسنت که آفتاب تجلی از او گرفت
غزل شمارهٔ ۲۴ — مرا درد تو دایم هم نشین است
غزل شمارهٔ ۲۲ — سنبل تر دمیده بر گل دوست
غزل شمارهٔ ۲۱ — هر جفایی که ممکن است ازوست
غزل شمارهٔ ۱۸ — خوشتر ز آستان تو ما را مقام نیست
غزل شمارهٔ ۱۹ — حقّا که به حسن تو ملک نیست
غزل شمارهٔ ۱۷ — چو فیض ابر به نم لاله را کلاه بشست
غزل شمارهٔ ۲۳ — دلم فریفتهٔ آن شمایل عربی‌ست
غزل شمارهٔ ۳۲ — خیال ابرویت ار سجده می کنم پیوست
غزل شمارهٔ ۳۱ — ما را به غیرِ یادِ تو، اندر ضَمیر نیست
غزل شمارهٔ ۲۷ — بیا که بویِ رَیاحین دَمید و گُل بِشِکُفْت
غزل شمارهٔ ۲۹ — ای خوشا آن دم که بنشینیم رویاروی دوست
غزل شمارهٔ ۳۰ — شَرَرِ آتَشِ هِجْرانِ تو در سینه‌یِ ماست
غزل شمارهٔ ۲۸ — صَبا، حکایتِ زُلْفِ مرا پَریشان گُفْت
غزل شمارهٔ ۲۵ — ای خوش آن بلبل که گلزاریش هست
غزل شمارهٔ ۲۶ — دلبری دارم که دل در بندِ زُلف و خالِ اوست
غزل شمارهٔ ۳۸ — ای روشنی دیده دعا می رسانمت
غزل شمارهٔ ۳۳ — دلا بپرس که آن روشنی دیده کجاست
غزل شمارهٔ ۳۵ — مپیچ در سر زلفش که سر به سر سوداست
غزل شمارهٔ ۳۷ — ما را به کوی وحدت تا با تو آشنائیست
غزل شمارهٔ ۴۰ — جعد مشکینت که دل وابسته سودای اوست
غزل شمارهٔ ۳۴ — قد چو سرو تو بر جویبار دیده ماست
غزل شمارهٔ ۳۶ — مسلمانان دلی دارم جراحت
غزل شمارهٔ ۳۹ — دیدم نبشته از قلم مشکبار دوست
غزل شمارهٔ ۴۲ — خط تو دایره ماهتاب را بگرفت
غزل شمارهٔ ۴۳ — از کس دلم ندید طریق نگاهداشت
غزل شمارهٔ ۴۱ — رسم وفا ز یار طلب می کنیم و نیست
غزل شمارهٔ ۴۴ — خرم دل آن کس که به غم های تو شاد است
غزل شمارهٔ ۴۶ — اگر چه خُرده شناس و مبصّرم به حدیث
غزل شمارهٔ ۴۸ — لَمَع البَرقُ و النُجوم یَلوح
غزل شمارهٔ ۴۵ — گل صد برگ را روی تو وارث
غزل شمارهٔ ۴۷ — ای کرده به غمزه دل صد شیفته تاراج
غزل شمارهٔ ۵۱ — به جرعه ای که ز جام جهان نما بخشند
غزل شمارهٔ ۵۲ — مگر چو دردکشان جام بی ریا بخشند
غزل شمارهٔ ۵۳ — نگار من همه آیین دلبری دارد
غزل شمارهٔ ۴۹ — بشکفت بر چمن گل عذرا عذار سرخ
غزل شمارهٔ ۵۰ — لبت یاقوت گوهر پوش دارد
غزل شمارهٔ ۵۶ — گل به فصل بهار می خندد
غزل شمارهٔ ۵۴ — مرا زمانه زخاک درت جدا مکناد
غزل شمارهٔ ۵۵ — بیا بیا که در این خطهٔ خراب‌آباد
غزل شمارهٔ ۵۷ — غمی دارم که وا گفتن نشاید
غزل شمارهٔ ۶۴ — آن‌ها که طرف روز به گیسو گرفته‌اند
غزل شمارهٔ ۶۰ — ان را که مهر روی تو در دل نیافتند
غزل شمارهٔ ۵۸ — با خال تو گر مشک به دعوی بنشیند
غزل شمارهٔ ۶۳ — دل اگر رود ز حریم کوی تو ای صنم به کجارود؟
غزل شمارهٔ ۶۱ — خرم تر از رخت به چمن گل نیافتند
غزل شمارهٔ ۵۹ — باحسن تو مه در صف دعوی ننشیند
غزل شمارهٔ ۶۲ — تا قامت چو سرو تو بالا کشیده‌اند
غزل شمارهٔ ۶۶ — جان را همیشه بر سر کوی توراه باد
غزل شمارهٔ ۶۸ — مرا هوای تو هرگز زسر به در نرود
غزل شمارهٔ ۶۹ — چشم تو تیر غمزه چو اندر کمان نهاد
غزل شمارهٔ ۶۵ — شب عیش است و ساقی با شراب ناب می‌آید
غزل شمارهٔ ۷۱ — هرشب از طوفان چشم آب از سرما بگذرد
غزل شمارهٔ ۶۷ — هلال عید کزین طاق زرنگار برآید
غزل شمارهٔ ۷۰ — رخت نمونه ی صورت نگار چین باشد
غزل شمارهٔ ۷۲ — چون عارض تو سنبل مشکین برآورد
غزل شمارهٔ ۷۷ — قول مطرب دل من دوش به راهی زد و برد
غزل شمارهٔ ۷۳ — جز خم زلفت دلم پناه ندارد
غزل شمارهٔ ۷۸ — خط مشکین که بر گرد رخت چون عود می‌گردد
غزل شمارهٔ ۸۰ — مژده ای دل مر ترا کآرامش جان می‌رسد
غزل شمارهٔ ۷۴ — عارض تو چون خط سیاه برآرد
غزل شمارهٔ ۷۹ — ما را به جای آب اگر از دیده خون رود
غزل شمارهٔ ۷۵ — یاد لبت کنم دهنم پرشکر شود
غزل شمارهٔ ۷۶ — اگر ساقی به بزم ما قلندر وار بنشیند
غزل شمارهٔ ۸۳ — زیاده می کند آن چشم پرخمار خمار
غزل شمارهٔ ۸۲ — گرملک بنگرد آن چشم خوش و لعل لذیذ
غزل شمارهٔ ۸۴ — خطت مشکست و خالت عتبر تر
غزل شمارهٔ ۸۶ — ای ز بی‌غمخواریت هردم دلم غمخواره‌تر
غزل شمارهٔ ۸۸ — زبس که می کند آن چشم فتنه بر من ناز
غزل شمارهٔ ۸۱ — خط تو دایره ی مشک گرد ماه کشید
غزل شمارهٔ ۸۵ — ای اهل درد را ز تو هر دم غمی دگر
غزل شمارهٔ ۸۷ — دلم فدای تو باد ای نسیم عنبر بیز
غزل شمارهٔ ۸۹ — می بیارید که ایام بهار است امروز
غزل شمارهٔ ۹۶ — دوش از فراغ روی تو با روی سندروس
غزل شمارهٔ ۹۱ — چو زلف دوست بباید شبی سیاه و دراز
غزل شمارهٔ ۹۲ — شیخ را صومعه در رهن شراب است امروز
غزل شمارهٔ ۹۳ — بیا به میکده بفروش خرقهٔ ناموس
غزل شمارهٔ ۹۴ — خبری جان دل ز جانان پرس
غزل شمارهٔ ۹۵ — دلا رعنایی سرو از چمن پرس
غزل شمارهٔ ۹۰ — آتش مهرتو در سینه نهان است هنوز
غزل شمارهٔ ۹۷ — ما را ازین چمن صنمی گلعذار بس
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — دانی چه گفت سالک خمّار خانه دوش
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — مرا به قبله ی روی خود آشنایی بخش
غزل شمارهٔ ۹۸ — صبا نشان غبار دیار یار بپرس
غزل شمارهٔ ۹۹ — زهّاد و عُجب و گوشهٔ محراب و کار خویش
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — بیا که مجلس انس است و دلستان جان بخش
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — دلا چو شیوه ی رندی نمی رود از پیش
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — نگاری دلبری دارم چو زلف خود ز من سرکش
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — ای کرده همچو نرگس خوشخواب خواب خوش
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — بی تو حرامست تماشای باغ
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — دل به ره باز نیامد به فسون وعّاظ
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — ساقی بیار لعل مذاب رحیق خاص
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — به وقت فصل بهار از چمن مکن اعراض
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — بر گل ترا که گفت ز سنبل برار خط
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — تا شمعِ جمالِ تو برافروخت به مَجمَع
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — غمزهٔ تیز ترا سینهٔ من شد هدف
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — چو خاک تا نشود تختهٔ من اندر خاک
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — رخ زرد از آن روی شویم به اشک
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — برفتی از نظر و از نظر نرفت خیال
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — حریف دلکش خوش طبع و ساقی گلرنگ
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — ای قامت بلند تو ما را بلای دل
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — به وقت گل چو به کف برنهی شراب رحیق
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — ای ملک طراوت به تو زیبنده و لایق
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — الا یا ساقی البَزم الحَقیق
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — ما نیاریم که وصف تو کماهی بکنیم
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — ایا ز تاب جمال تو آفتاب خجل
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — ما به گلزار عذارت همه در بستانیم
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — بیا بیا که دل بسته را گشاد دهیم
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — ما نیاریم که سوی تو نگاهی بکنیم
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — بگریست ابر نیسان والوَرد قَد تبَسَّم
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — تَعالِ مَن بِکَ وجدی که من هوای تو دارم
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — ما وصال تو به زاری و دعا می‌طلبیم
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — روز الست جرعه عشقت چشیده‌ایم
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — زلف آشفته همی تابی و من می تابم
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — آن کجا شد کز تو گه گه مرحبایی داشتم
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — دوش با زلفت به هم شوریده حالی داشتیم
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — مقیم میکده و ساکن خراباتم
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — در سر هوس غمزه جادوی تو دارم
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — گفتم از سلسله ی موی تو پرهیز کنم
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — مرا چه قرب که در انتظار روی تو باشم
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — طرفه طوطیّ شکّرستانیم
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — سرو دلجویست یا شمشاد یا بالاست آن
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — بس که یاد آن لب و دندان چون دُر می‌کنم
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — به رویت گر نظر کردیم ، کردیم
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — بی‌نیازی تو و ما بهر نیاز آمده‌ایم
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — چو زلف خود فرو مگذار کارم
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — بی نیازی از نیاز ما چه استغناست این
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — گرچه بس منفعل از شرم گناه آمده‌ایم
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — طراز طرّهٔ مشکین پرشکن بشکن
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — بیا و معنی اسرار ما مشاهده کن
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — دهانش آرزوی تنگدستان
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — رخسار تو بی نقاب دیدن
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — ای خیال عارضت گلشن نگار چشم من
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — ترا که گفت که بر برگ گل کلاله فکن
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — چه افتادت ای ترک خرگاه من
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — ای قامت بلند تو عمر دراز من
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — دل را حضور نیست دمی بی حضور او
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — آن سرو ناز کو که ببوسیم پای او
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — دلم صید کردی بدان چشم آهو
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — نگار من که میان بسته‌ام به خدمت او
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — چون بلا نیست بی مشیَّت او
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — بلبل از شاخ گل زند هوهو
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — من مرغ آشیانه قسدم به دام تو
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — گران جانی مکن جانا و بشنو
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — کَالْبَدْر مَحیَّاک مِن الحُسْنِ تلآلآ
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — شبی به پیشِ تو خواهم نشست روی به روی
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — بت گلعذار اگر از ره کرمی به ما گذری کنی
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — ای به جبین و هر دو رخ زهره یکی و ماه دو
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — دلم به چشم تو آمد به دودمان سیاه
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — مپیچ در سر زلف و بنفشه تاب مده
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — شب است و خال تو اندر خیال چشم سیاه
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — نظری سوی به ما کن صنما گاه به گاه
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — مباد دیده روشن چو در نظر تو نباشی
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — تو را که درد نباشد به درد من نرسی
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — چون ذرّه به خورشید تو داریم هوایی
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — آن زلف مشَّوش وش اندر خم و تاب اولی
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — از نرگس خوش خواب تو در عین سیاهی
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — خوشا آن دل که جانانش تو باشی
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — شب وداع و غم هجر و درد تنهایی
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — بر گرد مه ز غالیه پرگار می‌کشی
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — ای روی تو آیینه انوار تجلّی
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — کدام زهد و چه تقوی که خالی از خللی