شمارهٔ ٢٠ - ترجمه ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که چشم‌هایش به اندازه کافی برای گریه کردن ندارند و در اندوه او به اندازه‌ی لعل (سنگ قیمتی) و یشم (سنگ گرانبها) بی‌فایده‌اند. او به گرمابه می‌رود تا گریه کند و این احساس را به تمامی اعضای بدنش منتقل کند. به نوعی، او نشان می‌دهد که اندوه عمیقش به قدری است که حتی اعضای بدنش به درد آمده‌اند.