شمارهٔ ۶٣ - ترجمه ابن یمین
ابن یمین فریومدی / اشعار عربی / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای آنکه میبرد بسفر ناقه ترا
محکم نهاد و گشته سولهاش لعل فام
چون از در سؤال در آئی بحق حق
برگوی چون شد انجمن از جمع با نظام
کای بهترین هر که سواره و پیاده رفت
بالای خاک چون بشمار آورند نام
بت را شکست از تو و از تست راه راست
وز تست منجلی شده از حال ما ظلام
از ما مگیر بار شفاعت بروز حشر
اینست و بس نهایت مطلوب و السلام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره سفر و دیانت است. شاعر به شخصی می‌گوید که شاید در سفر برود و خدا را شکر می‌کند که سفر او محکم و با برکت است. او از خدا می‌خواهد که در روز رستاخیز، شفاعت او را قبول کند و به‌دنبال راه راست باشد. شاعر به روحانی و معنوی بودنِ سفر اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که در نهایت، همه باید به نام الله و درستکاری خودشان را معرفی کنند.