شمارهٔ ٧٧ - ایضاً ملمع ابن یمین
ابن یمین فریومدی / اشعار عربی / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خداوندا به حق ان کرامت
که ما را در ازل کردی گرامی
به نزدیک ملایک نفس ما شد
به تعلیم اسامی از تو سامی
ز ما نا دیده اسحتقاق احسان
لقد اعطیتنا فوق المرام
مرا کافتاد عقد صحت ذات
ز دستان فلک در بی نظامی
ز لطف خود بدینمعنی نگه کن
و بدل حال سقمی بالسلام
اذا أبدئت بالاحسان تمم
فما الاحسان الا بالتمام
به نام نیک نیزم هم بمیران
بود عمر مخلد نیکنامی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که با توجه به کرامتی که در ابتدا به انسان‌ها عطا کرده است، لطف و رحمت خود را شامل حال ایشان کند. او به مقام والای انسان در نزد ملائک و آموخته‌های الهی اشاره می‌کند و به این نکته تأکید می‌کند که خداوند به انسان‌ها نعمت‌هایی بیش از آنچه شایسته‌شان بوده، عطا کرده است. شاعر همچنین از خدا می‌خواهد که در شرایط دشوار به او نگاه کند و به بهبود وضع او کمک کند. در نهایت، او خواستار زندگی نیکو و نام نیکو برای خود است و معقتد است که نیکو بودنِ زندگی، از احسان کامل خداوند ناشی می‌شود.