شمارهٔ ١۶٢ - وله ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از باد صبا می‌خواهد که خبری از خسرو (فرمانروای دل) به او برساند. او به صفات نیک یونس طاهر نسب اشاره می‌کند و می‌گوید که بخشش او خطر ندارد. شاعر به عطا و generosity اشاره می‌کند که مانند پسرکی از عدم به وجود آمده است. همچنین، از طبیعت طوطی می‌گوید که فقط زمانی می‌تواند سخن بگوید که شیرینی شکر در دهانش باشد. شاعر خواهان این است که وقتی به مقام بالای دوست می‌رسد، حال او را به آن دوست منتقل کند. او یقین دارد که برداشت‌های نیکو از او کم و بیش وجود دارد. شاعر از این احساس غمگین است که در این سال نمی‌تواند زیبایی‌های گذشته را ببیند و از ورود به درگاه لطف دوست ناامید است. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با وجود وجود نیکویی چون محبوب، جستجو در دیگر بخشش‌ها بی‌فایده است و از خورشید کریمی که سایه‌اش را می‌گیرد، می‌خواهد به او توجه کند تا نقش عنایتش آشکار شود.