قصاید — دیوان اشعار ابن یمین

ابن یمین فریومدی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

• شمارهٔ ١ — ای کرمت نظم داده کار جهانرا
• شمارهٔ ۴ - وله ایضاً در مدح حضرت مولی علی (ع) والصلوه — مقتدای اهل عالم چون گذشت از مصطفا
• شمارهٔ ۵ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد — مدتی گردون ز غیرت داشت سرگردان مرا
• شمارهٔ ٢ - وله — ای دل ار خواهی گذر بر گلشن دارالبقا
• شمارهٔ ٨ - وله — ای بزیر سایه لطفت مدار آفتاب
• شمارهٔ ۶ - وله ایضاً در مدح امیر شیخ حسن — واجب بود از راه نیاز اهل زمن را
• شمارهٔ ٧ - قصیده در مدح طغا تیمور خان — ای کرده روز را ز شب قیرگون نقاب
• شمارهٔ ٣ - وله در مدح علاءالدین محمد — اگر تو جلوه دهی قامت چو طوبی را
• شمارهٔ ١٣ - وله ایضاً فی التوحید — ایدل گرت شناختن راه حق هواست
• شمارهٔ ٩ - وله ایضاً — حبذا قصری که دارد پای ثابت اندر آب
• شمارهٔ ١٠ - ایضاً قصیده در مدح و تهنیت ورود امیر یحیی — فرخنده باد مقدم دستور کامیاب
• شمارهٔ ١۵ - ایضاً فی التوحید — ایدل غافل بدان کاحوال عالم هیچ نیست
• شمارهٔ ١۶ - وله ایضاً در تعریف بنا و مدح حکیم الدین بانی آن — اینمنزل خجسته که بس روحپرورست
• شمارهٔ ١۴ - وله ایضاً — ای دیده در شناختن حال کاینات
• شمارهٔ ١٢ - ایضاً قصیده در مدح امیر تاج الدین علی سربداری — منت ایزد را که دیگر باره بی هیچ انقلاب
• شمارهٔ ١١ - وله ایضاً در مدح امیر ستلمش بیگ — دوش این سیمرغ زرین بال یعنی آفتاب
• شمارهٔ ١٨ - قصیده ایضاً له — ای کاشف اسرار فلک رأی منیرت
• شمارهٔ ٢٠ - ایضاً له — ای سایه خدای توئی همچو آفتاب
• شمارهٔ ٢۴ - قصیده فی المنقبه — خرم دلی که مجمع سودای حیدرست
• شمارهٔ ٢١ - قصیده — جهان پیر را دولت جوانست
• شمارهٔ ١٧ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد وزیر — امروز در زمانه دلم شاد و خرم است
• شمارهٔ ٢٢ - ایضاً له قصیده — چون فلک از آفتاب مشعله ئی درگرفت
• شمارهٔ ١٩ - ایضاً له در مدح تاج الدین علی — آنکه دست و دل او مظهر جود و کرم است
• شمارهٔ ٢٣ - قصیده در تعریف بنای مسجد جامع سبزوار و مدح تاج الدین بانی آن — حبذّا طاقی که جفت این رواق اخضرست
• شمارهٔ ٣٢ - قصیده در مدح حضرت ولایت — نوری که هست مطلع آن هل اتی علیست
• شمارهٔ ٢٧ - وله ایضاً ملمع در مدح وجیه الدین مسعود شاه — ساقی الاصحاب مائا بارقا کالنار هات
• شمارهٔ ٢۵ - قصیده — دو سه روزی دگرم جان بر تن مهمانست
• شمارهٔ ٣١ - قصیده در مدح خاتم الانبیاءعلی مرتضی و بقیه امامان هدی — مظهر نور نخستین ذات پاک مصطفاست
• شمارهٔ ٢٨ - وله در تهنیت عید روزه — شهریارا ماه روزه بر تو میمون باد و هست
• شمارهٔ ٢۶ - وله ایضاً قصیده در مدح علاءالدین محمد — ساقی بیا که موسم نوشیدن ملست
• شمارهٔ ٢٩ - قصیده در مدح خواجه یحیی — کار ملک و دین بحمدالله نظام از سرگرفت
• شمارهٔ ٣٠ - قصیده در مدح حضرت علی بن موسی الرضا علیه آلاف التحیه و الثناء و تعریف بقعه منوره او — گوهر افشان کن ز جان ایدل که میدانی چه جاست
• شمارهٔ ٣۵ - در تعریف شادیاخ — یا رب این باغ ارم یا شادیاخ خرم است
• شمارهٔ ٣٧ - ایضاً قصیده در منقبت حضرت علی مرتضی(ع) والصلوه — آنرا که پیشوای دو عالم علی بود
• شمارهٔ ٣۴ - ایضاً قصیده در مدح شاه ابونصر — یا رب این نکهت جانپرور مشک ختن است
• شمارهٔ ٣٨ - قصیده فی النصیحه — ایها الناس دل از کار جهان برگیرید
• شمارهٔ ٣۶ - قصیده — الوداع ایدل که ما زینجا سفر خواهیم کرد
• شمارهٔ ٣٣ - قصیده — هر که را توفیق ایزد یار و دولت یاورست
• شمارهٔ ٣٩ - وله قصیده در مدح امیرمعز الدین حسین کرت — این منم یا رب که بختم پیشوایی می‌کند
• شمارهٔ ۴٠ - ایضاً قصیده له در مدح علاءالدین محمد — این سعادت بین که باز اهل خراسان یافتند
• شمارهٔ ۴١ - ایضاً له — آن پریچهره که صد عاشق زارش باشد
• شمارهٔ ۴٧ - وله ایضاً — ترک من بر سطح مه خطی مدور می‌کشد
• شمارهٔ ۴۵ - قصیده — بار دگر زمانه مراد دلم بداد
• شمارهٔ ۴۶ - وله — با شاه بین چه مرحمتست این که حق نمود
• شمارهٔ ۴۴ - قصیده در مدح محمد بیک ارغونشاه — امیری کو سزای گاه باشد
• شمارهٔ ۴٢ - وله فی المدح ایضاً — این سعادت بین که باز اندر زمان آمد پدید
• شمارهٔ ۴٣ - قصیده ایضاً له در مدح طغا یتمور خان و تهنیت ورود او — ایدل بیار مژده که شاه جهان رسید
• شمارهٔ ۴٨ - وله ایضاً قصیده در مدح امیر محمد بیک — چون نگارم گوی مه از غالیه چوگان کند
• شمارهٔ ۴٩ - قصیده — خبری سوی نگارم بخراسان که برد
• شمارهٔ ۵۵ - قصیده در مدح طغا یتمور خان — شاه جهان چو رخش بمیدان در آورد
• شمارهٔ ۵٢ - قصیده در مدح خواجه علاءالدین محمد — زهی به سلسله زلف مشگبار مجعد
• شمارهٔ ۵١ - قصیده — رسید خسرو عادل بطالع مسعود
• شمارهٔ ۵۴ - قصیده در مدح نظام الدین یحیی کرایی — شاه عالم روز کین چون قصد دشمن می‌کند
• شمارهٔ ۵٣ - وله قصیده در مدح طغا یتمور خان — زلف تو بر دو هفته قمر چون مقر کند
• شمارهٔ ۵٠ - قصیده — دوش نسیم سحر بادم مشک وز باد
• شمارهٔ ۵۶ - قصیده در مدح امیر تالش — شاد باش ای دل که بختت پیشوایی می‌کند
• شمارهٔ ۶٢ - قصیده در مدح معزالدین حسین کرت و تهنیت عید — عید نو بر خسرو خسرو نشان فرخنده باد
• شمارهٔ ۵٩ - قصیده در مدح علاءالدین محمد هندو وزیر — صبا بهر شکن از زلف او که تاب دهد
• شمارهٔ ۶٣ - ایضاً له مدح طغایتمورخان — فروغ صبح سعادت جهان منور کرد
• شمارهٔ ۵٧ - وله ایضاً — شاد آنک عیش برطرف بوستان کند
• شمارهٔ ۵٨ - وله در مدح طغا یتمور خان — شاه جهان چو پای فرا پیش صف نهاد
• شمارهٔ ۶٠ - ایضاً له قصیده در مدح طغاتیمور خان — صبح سعادت از افق خرمی دمید
• شمارهٔ ۶١ - ایضاً قصیده در مدح تاج الدین علی — صبح صادق بیرق نور از افق چون برکشید
• شمارهٔ ۶۴ - وله قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری — گاه آن آمد که بر کف ساقیان ساغر نهند
• شمارهٔ ۶۶ - قصیده در مدح طغایتمورخان — مرا خدای اگر عمر جاودان بدهد
• شمارهٔ ۶٩ - ایضاً له — یا رب از من خبری سوی خراسان که برد
• شمارهٔ ٧١ - قصیده فی مدح پادشاه عالی مقدار تاج الدین علی — یارب این خرم نسیم از عالم جان می‌رسد
• شمارهٔ ۶٧ - ایضاً له در تهنیت قدوم ارغونشاه — مقدم میمون نوئین جهان فرخنده باد
• شمارهٔ ٧٢ - قصیده در مدح نظام الدین یحیی — آفرین باد آفرین ای حیدر خنجر گذار
• شمارهٔ ۶٨ - قصیده — یارب این نکهت عنبر ز کجا می‌آید
• شمارهٔ ٧٠ - وله ایضاً در مدح امیر یحیی — یکچند بکام دلم ایام زمان داد
• شمارهٔ ۶۵ - ایضاً در مدح نظام الدین یحیی کرابی — گاه آن آمد که عالم جمله باغستان شود
• شمارهٔ ٧۴ - وله — بعزم سفر شاه جمشید فر
• شمارهٔ ٨٠ - وله ایضاً — دوش بادی مشک‌بو آمد به هنگام سحر
• شمارهٔ ٧۶ - قصیده — خرم صباح آنکه او ز اول که بگشاید نظر
• شمارهٔ ٧٨ - وله ایضاً در مدح و تهنیت قدوم پادشاه — دوش وقت صبحدم آمد نسیمی مشکبار
• شمارهٔ ٧٩ - وله ایضاً قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری — دوش بی هیچ خبر کوکبه باد سحر
• شمارهٔ ٧٧ - قصیده — دوش رفتم از ره فکرت بر این نیلی حصار
• شمارهٔ ٧۵ - قصیده در تعریف و تاریخ بنای قصری که نظام الدین یحیی ساخته — حبذا این قصر جانپرور که تا گشت آشکار
• شمارهٔ ٧٣ - قصیده — باد بهار میوزد از روی مرغزار
• شمارهٔ ٨٧ - ایضاً در تهنیت عید و مدح وجیه الدین مسعود — فرخنده باد مقدم عید خجسته فر
• شمارهٔ ٨٢ - قصیده گوهر — زهی عقیق تو افشانده بر روان گوهر
• شمارهٔ ٨۶ - قصیده در مدح امیر تالش — فصل بهارست خیز ای صنم گلعذار
• شمارهٔ ٨٣ - وله ایضاً — زهی خجسته شبی کز درم نسیم سحر
• شمارهٔ ٨۴ - قصیده در مدح معزالدین حسین کرت — شکر این دولت که یارد گفت ز اهل روزگار
• شمارهٔ ٨٨ - قصیده فی التوحید و الزهد و نعت الرسول صلی الله علیه و سلم — موسم پیری رسید ایدل جوانی ترک گیر
• شمارهٔ ٨۵ - قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری — عید آمد ای نگار بده جام خوشگوار
• شمارهٔ ٨١ - قصیده در مدح — زهی حیران ز قد و خط و دندان و لب دلبر
• شمارهٔ ٩١ - وله — مرا چو یاد خراسان گذر کند بضمیر
• شمارهٔ ٩٢ - قصیده — نامد الحق اینچنین فیروز کآمد شهریار
• شمارهٔ ٩۵ - وله ایضاً — روز نوروز و می اندر قدح و ما هشیار
• شمارهٔ ٩٣ - قصیده در مدح طغایتمورخان — هر چند مدتی شدم از روی اضطرار
• شمارهٔ ٩۶ - قصیده — بر من در سعادت و دولت کشاد باز
• شمارهٔ ٩۴ - مطلع ثانی — دولت بود مساعد و اقبال و بخت یار
• شمارهٔ ٨٩ - ایضاً قصیده در مدح معز الدین حسین کرت — منت خدایرا که بتوفیق کردگار
• شمارهٔ ٩٠ - وله ایضاً قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری — منت ایزد را که بخت نوجوان پیرانه سر
• شمارهٔ ٩٨ - وله ایضاً قصیده در مدح ملک معزالدین کرت — منت خدیرا که پس از هجر دیر باز
• شمارهٔ ٩٩ - وله ایضاً — جهان جود و کرم ای پناه اهل نیاز
• شمارهٔ ١٠۴ - ایضاً له — حبذا دارالحدیثی کز معالی و شرف
• شمارهٔ ١٠٢ - قصیده عینیه — چگویم ازین روزگار مخادع
• شمارهٔ ١٠٣ - ایضاً له — گر شود در عشق جانان جان شیرینم تلف
• شمارهٔ ١٠١ - قصیده — گردش گردون بکامم گر نباشد گو مباش
• شمارهٔ ١٠٠ - قصیده در طیبت و مدح نظام الدین یحیی — چیست آن گوهر که هست از لعل تاجی برسرش
• شمارهٔ ٩٧ - قصیده در مدح علاءالدین محمد — مرا ز جور تو ای روزگار سفله نواز
• شمارهٔ ١٠۶ - وله ایضاً در مدح طغایتمورخان — تا شه نهاد پای بر اوج سریر ملک
• شمارهٔ ١١٢ - قصیده در مدح فاضل اوحد حکیم الدین — این منم یا رب که در دل شادمانی یافتم
• شمارهٔ ١٠۵ - ایضاً در مدح رضی الدین عبدالحق — زهی صدر وزارت را ز رأی روشنت رونق
• شمارهٔ ١٠٧ - ایضاً در مدح امیر مولای بیگ — ندانم آن رخ حورست یا جمال ملک
• شمارهٔ ١٠٩ - ایضاً له — چو از نشیمن قدسی بیمن طالع و فال
• شمارهٔ ١٠٨ - وله ایضاً فی المدح خواجه نظام الدین یحیی — از افق ماه نو عید بفیروز فال
• شمارهٔ ١١٠ - وله ایضاً — خجسته صبحدمی کان نگار مهر گسل
• شمارهٔ ١١١ - وله ایضاً در مدح مولانا غیاث الدین بحرآبادی — صبحدم بر خاک کویش بگذاری باد شمال
• شمارهٔ ١١۵ - وله در مدح علاءالدین حسین — پیشتر زین چند گاهی دل پریشان داشتم
• شمارهٔ ١١٣ - ایضاً عرض اخلاص و مدح امیر ابونصر بن علی — ای پیک پی خجسته نسیم سپیده دم
• شمارهٔ ١١۶ - ایضاً له — حبذا آرامگاهی خوشتر از دار النعیم
• شمارهٔ ١١٩ - وله ایضاً در مدح علاء الدین وزیر خراسان — زهی جمال تو خورشید آسمان کرم
• شمارهٔ ١١۴ - وله ایضاً — این منم باز که در باغ بهشت افتادم
• شمارهٔ ١١٨ - وله ایضاً در مدح خواجه علاءالدین هندو — روز جشن عربست ای مه خوبان عجم
• شمارهٔ ١١٧ - قصیده فی مدح السلطان نظام الدین یحیی — خراسان بار دیگر شد بهشت آسا خوش و خرم
• شمارهٔ ١٢٠ - قصیده در مدح طغایتمورخان — که برد رونق کان و که داد خجلت قلزم
• شمارهٔ ١٢١ - وله ایضاً — هر گه که نام مجلس مولی همی برم
• شمارهٔ ١٢۵ - وله ایضاً در مدح تاج الدین علی سربداری — چون شد سعادت ابدی یار ملک و دین
• شمارهٔ ١٢٢ - وله ایضاً قصیده در مدح زنگی بیک محمد برکال قتلغ — ای چشم مست دلربای تو مست از شراب حسن
• شمارهٔ ١٢٣ - قصیده در مدح نظام الدین یحیی کرابی — ای داور زمانه و فرمانده زمین
• شمارهٔ ١٢۶ - ایضاً له در مدح نجم الدین عبدالعلی — دوش وقت صبحدم از لطف رب العالمین
• شمارهٔ ١٢۴ - وله ایضاً قصیده در مدح طغایتمورخان — ترا سزد بصفا ماه آسمان گفتن
• شمارهٔ ١٢٨ - قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری — مرا دولت بشارت داد و گفت آمد زمان آن
• شمارهٔ ١٢٧ - ایضاً له در مدح نظام الدین یحیی — ساقی بیار باده که چون خلد شد چمن
• شمارهٔ ١٣٢ - ایضاً له در مدح ملک شمس الدین محمد — نوجوان شد گاه پیری دولت ابن یمین
• شمارهٔ ١٣۵ - وله ایضاً — یا رب چه موجبست که دستور شه نشان
• شمارهٔ ١٣٠ - ایضاً له در مدح علاءالدین محمد — مرا که هست زبان تیغ آبدار سخن
• شمارهٔ ١٣٣ - وله ایضاً در مدح علاءالدین وزیر — هوای آنرخ چون ماه و زلف غالیه گون
• شمارهٔ ١٣۴ - وله ایضاً در مدح علاءالدین حسین — هزار شکر و سپاسم ز خالق ثقلین
• شمارهٔ ١٣١ - ایضاً قصیده در مدح وجیه الدین مسعود — ندانم صبغه الله است یا گلگون شرابست این
• شمارهٔ ١٢٩ - وله ایضاً در مدح طغایتمورخان — منت خدای را که علی غفله الزمان
• شمارهٔ ١٣۶ - وله ایضاً — میمون بود چو طلعت فرخ لقای تو
• شمارهٔ ١۴٠ - وله در مدح کرایشاه — ایصبا لطفی بود گر بگذری یک صبحگاه
• شمارهٔ ١۴۴ - وله ایضاً در مدح تاج الدین شیخ علی مؤید — فرخنده باد مقدم شاه جهانپناه
• شمارهٔ ١٣٨ - ایضاً له در مدح علاءالدین محمد — اگر بیابم از آن ترک دلستان بوسه
• شمارهٔ ١۴٢ - وله ایضاً در مدح پهلوان حسن دامغانی امیر سربداری — دارم ز جورت ایصنم عنبرین کله
• شمارهٔ ١٣٩ - وله در مدح تاج الدین علی سربداری — باز آمدم بحضرت سلطان دین پناه
• شمارهٔ ١۴٣ - وله ایضاً در تهنیت ورود ملک معز الدین حسین کرت — شاد باش ایدل که خوش آمد بشیراز گرد راه
• شمارهٔ ١٣٧ - قصیده ایضاً له — آیا بود که باز ببینم جمال شاه
• شمارهٔ ١۴١ - ایضاً له در مدح نظام الدین یحیی — باد میمون نهضت رایات شاه دین پناه
• شمارهٔ ١۴۵ - ایضاً — ای سپهر بیوفا با ما جفا تا کی کنی
• شمارهٔ ١۵٢ - وله — تا زمان باشد کسی را در زمان سروری
• شمارهٔ ١۵٠ - وله ایضاً در مدح شهاب الدین زنگی — بهارست ای پسر در ده ز بهر رفع دلتنگی
• شمارهٔ ١۵١ - ایضاً له — بیا تا عشرت آبادی چو خلد جاودان بینی
• شمارهٔ ١۴۶ - قصیده — الا ای نسیم سحر گر توانی
• شمارهٔ ١۴٩ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد — بر آمدم صبحدم باد بهاری
• شمارهٔ ١۴٨ - ایضاً در مدح مولا محمد بیگ عبدالله قهستانی و امیر ستلمش بیگ — به خلوت با خرد گفتم شبی کای پیر نورانی
• شمارهٔ ١۴٧ - وله ایضاً در مدح تاج الدین علی سربداری و بیان رفع نقار و کدورتی که بین سرداران بوده — باز دین و ملک را بر رغم چرخ چنبری
• شمارهٔ ١۵٧ - وله ایضاً در مدح نظام الدین یحیی — عیدست در ده ایصنم گلعذار می
• شمارهٔ ١۵۵ - وله ایضاً در مدح امیر مولای بیگ — حبذا بختی که ناگه گشت ما را رهنمای
• شمارهٔ ١۵٨ - ایضاً له در مدح خواجه نظام الدین یحیی — گر شود هر سر مویی که مرا هست زبانی
• شمارهٔ ١۵۶ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد وزیر و تعریف سرائی که نوبنیاد نهاده — دلا گر میل آن داری که خلد جاودان بینی
• شمارهٔ ١۵٩ - وله ایضاً در مدح نظام الدین یحیی — گر نگارم برقع از رخسار برگیرد همی
• شمارهٔ ١۵۴ - وله در مدح تاج الدین علی سربداری — چون سعادت رهنمائی کرد و دولت یاوری
• شمارهٔ ١۵٣ - ایضاً له — چند گاهی زیر طاق گنبد نیلوفری
• شمارهٔ ١۶٠ - وله ایضاً — منت ایزد را که دولت کرد بازم رهبری
• شمارهٔ ١۶١ - قصیده عیدیه — نو گشت ماه عید به یمن و مبارکی
• شمارهٔ ١۶٢ - وله — از من ای باد صبا لطف بود گر سحری