نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣۵ - در تعریف شادیاخ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قصاید / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

یا رب این باغ ارم یا شادیاخ خرم است

یا رب اصطرخ است این یا چشمه سار زمزم است

عکس شاخ یاسمین بر آب اصطرخش ببین

راست گوئی اطلسی نیکو بگوهر معلم است

هر نسیمی کز ریاض راحت افزایش وزد

چون دم جانبخش روح الله مسیح مریم است

هر گلی کز آب و خاک اوش باشد پرورش

خستگان صدمت گردون دونرا مرهم است

کار دل در خاک او چون روح در تن مضمرست

چون فرح درمی در آبش راحت جان مدغم است

دیده از دیدار او روشن چو گیتی ز آفتاب

دل ز نزهتگاه او چون جان ز دانش خرم است

شاید ار بینا و گویا گردد از آب و هواش

نرگس ار چندانکه افتادست و سوسن ابکم است

چون دم عیسی نسیمش جانفزا از بهر چیست

گرنه بوی خلق تاج ملک و دینش همدم است

آنکه گردون گرچه دارد بر جهانی سروری

بر در او حلقه وش قدش بخدمت در خم است

تا ابد عشرت کنان بادا بکاخ شادیاخ

همدمش ابن یمین الحق حریفی محرم است

دور باد از ساحتش باد خزان حادثات

تا همایون بقعه در نزهت بهار عالم است

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و شکوه باغی اشاره دارد که نماد شادی و آرامش است. شاعر از زیبایی‌های طبیعی همچون گل‌ها و نسیم‌ها صحبت می‌کند و آن‌ها را با روحانیّت و زندگی مرتبط می‌کند. باغ به عنوان مظهر زندگی و خوشی توصیف می‌شود و همه چیز در آن بر پایه محبت و زیبایی بنا شده است. شاعر همچنین به معانی عمیق‌تری از حیات و وجود اشاره می‌کند و از جایگاه انسان در این طبیعت سخن می‌گوید. در نهایت، آرزو می‌کند که این باغ همواره مملو از شادمانی و سرزندگی بماند و از حوادث ناگوار دور باشد.