شمارهٔ ٣٧ - ایضاً قصیده در منقبت حضرت علی مرتضی(ع) والصلوه ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قصاید / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آنرا که پیشوای دو عالم علی بود
نزد خدای منزلتی بس علی بود
اقبال دارد آنکه زند دم ز دوستیش
بل بندگی قنبرش از مقبلی بود
امروز هر دلی که تهی باشد از ولاش
روز جزا ز نار سقر ممتلی بود
بر اتفاق مرشد و هادی اولیاست
از نور اوست مقتبس آنکو ولی بود
شرطست در نماز جماعت امام را
کاو را از آن میان صفت افضلی بود
فاضل بجای ماندن و مفضول را امام
کردن نه در طریقه حق مبطلی بود
هر کس که مؤمنست بفرمان مصطفی
مولاش اگر عناد ندارد علی بود
گر فیض او مدد نکند خاطر مرا
آخر مرا بگوی که این پر دلی بود
ممدوح از این قبیل که گفتم فضایلش
گفتن مدیح غیر وی از جاهلی بود
تا زنده ماند ابن یمین کار افضلش
در گلشن مدایح او بلبلی بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره مقام و فضایل علی (ع) به عنوان پیشوای نخستین اسلامی است. شاعر به منزلت ویژه او در نزد خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که اقبال و خوشبختی در دوستی با اوست. اگر کسی از ولایت علی خالی باشد، در روز قیامت عذاب خواهد شد. همچنین، اشاره می‌کند که در نماز جماعت، امام باید کسی باشد که دارای صفت برتری است و فاضل باید به جای مفضول قرار گیرد. هر مؤمنی که به فرمان پیامبر (ص) عمل کند، علی (ع) را ولی خود می‌داند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که فضایل علی قابل وصف با کلمات دیگر نیست و شعر و ستایش او از جهالت به دور است. در پایان، چون ابن یمین زنده است، در وصف علی شعری خواهد سرود.