شمارهٔ ۱۰۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا سنبل تر بر سمنت جلوه گری کرد
بس غالیه سائی که نسیم سحری کرد
در معرض بالای بلندت بسوی سرو
هر کس که نظر کرد ز کوته نظری کرد
زد با دهنت غنچه ز خود لاف و از اینروی
در پیش ریاحینش صبا پرده دری کرد
ایدل مرو اندر پی آن ترک پریوش
کایام بغم مدت عمرم سپری کرد
دیوانگیی باشد اگر مردم عاقل
گویند که سر در سر سودای پری کرد
واجب بود آواره شدن از وطن خویش
آنرا که طلبکاری یاری سفری کرد
شد شهره بشیرین سخنی ابن یمین زان
کش طوطی جانرا لب لعلت شکری کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت یک سنبل (گل) در میان گل‌ها اشاره دارد و از جذابیت‌های طبیعی و عشق سخن می‌گوید. شاعر به توصیف زیبایی‌ها و تأثیرات نظیر نسیم صبحگاهی و جلوه‌گری بلندی‌ها می‌پردازد. همچنین به احساس عشق و دلتنگی برای معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که آواره شدن و دوری از وطن، حاکی از عشق و طلب یاری است. در پایان، شاعر به شهرت و زیبایی کلامی اشاره می‌کند که از فردی به نام ابن یمین می‌آید و او را به خاطر لطافت سخنش ستایش می‌کند.