شمارهٔ ۱۵۱ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آمد بهار و وقت نشاطست می بیار
می مایه نشاط بود خاصه در بهار
طبع هوا چو میل سوی اعتدال کرد
یک وزن شد دو کفه میزان روزگار
هم بوی عود یافت ز خاک چمن صبا
هم آب صندل است روان سوی جویبار
چون گل شکفت باده گلگون ز کف منه
کز خاک تو نه دیر که خواهد دمید خار
در کش چو خارپشت ز نا جنس خویش سر
می نوش تا شوی چو کشف در کلوخ زار
می نوش اگر چه شرع برین طعن میکند
کاین یک مضرتش بود و منفعت هزار
می نوش و نا امید ز غفران حق مباش
کافزون ز جرم بنده بود عفو کردگار
ابن یمین بکوش که هنگام کار تست
جائی همی روی که درو نیست هیچکار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به استقبال بهار و شادابی آن می‌رود و می‌گوید که فصل بهار زمان خوشی و نشاط است. او از می و باده به عنوان مایه شادی یاد میکند و تأکید میکند که با وزش نسیم بهاری و عطر گل‌ها، باید از لحظات زندگی لذت برد. شاعر به استفاده از شراب و نوشیدن آن به رغم انتقادهایی که ممکن است وجود داشته باشد، دعوت میکند و می‌گوید که در این خوشی‌ها، عفو و بخشش خداوند فراتر از گناهان بنده است. او همچنین یادآوری میکند که انسان باید در این زمانه از فرصت‌ها بهره‌برداری کند زیرا ممکن است زمان به سرعت بگذرد.