نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۸۰ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

گر کند ماه فلک زهره زهرا در گوش

آن تو باشی صنما لؤلؤ لالا در گوش

سخنم گر چه که دریست گرانمایه ولیک

بستیزه نکند آن بت رعنا در گوش

ترک من سرو سهی قامت و ماه چکل است

بشنو و جای ده این نکته غرا در گوش

گوهری کز صدف دیده پراکند رهی

گشت مجموع ترا جمله بیکجا در گوش

داد عشاق بده وقت خود از دست مده

وقت آنست که گیری سخن ما در گوش

هیچ دانی که زند گوی بچوگان مراد

آنکه گیرد سخن مردم دانا در گوش

سخن ابن یمین گوش کن ایدوست از آنک

در شهوار خوشت آید و زیبا در گوش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و لطافت عشق صحبت می‌کند. شاعر به عشق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در دل هر فردی باید این زیبایی و سخن‌های ارزشمند را جای دهد. او به تشابه عشق با جواهراتی گرانبها اشاره می‌کند و بیان می‌کند که از دست دادن زمان برای تجربه عشق و زیبایی بی‌نظیر آن را نباید نادیده گرفت. همچنین، او بر اهمیت گوش دادن به سخنان دانایان و عاشقان تأکید می‌کند و می‌گوید که دل باید آماده پذیرفتن این سخنان زیبا باشد. در نهایت، شاعر به تاثیر دلنشین این سخنان بر روح و دل عاشقان اشاره می‌کند.